تو اي پايان تنهايي پناه آخر من باش تو اين شب مرگي پاييز بهار باور من باش
باز باران نگویید با ترانه میسرایم ترانه جور دیگر
باز باران بی ترانه دانه دانه می خورد بر بام خانه
یادم آید روز باران...
پا به پای بغض سنگین تلخ و غمگین دل شکسته
اشک ریزان عاشقی سر خورده بودم میدریدم قلب خود را
دور میگشتی تو از من با دوچشم خیس و گریان
میشنیدم از دل خود این نوای کودکانه
پر بهانه
زود برگردی به خانه یادت آید ؟
دوش رفتم به خرابات و مرا راه نبود
میزدم ناله و فریاد،کس از من نشنود
یا نبد هیچکس از باده فروشان بیدار
یا که من هیچ بدم،هیچکسم در نگشود
پاسی از شب چو بشد، بیشترک یا کمتر
رندی از غرفه برون کرد سر و رخ بنمود
گفت خیرست-درین وقت کرا میخواهی
بی محل آمدنت بر در ما،بهر چه بود
گفتمش در بگشا،گفت برو یاوه مگو
کاندرین وقت،کسی بهر کسی در نگشود
این نه مسجد که به هر لحظه درش بگشایند
که تو دیر آیی و اندر صف پیش استی، زود
این خرابات مغان ست و در او مستانند
شاهد و شمع و شراب و-دف و نی،چنگ و سرود
هر چه در جمله ی آفاق، در اینجا حاضر
مومن و،ارمنی و ،گبر و،نصارا و یهود
سر کویش عرفات ست و مقامش کعبه
دوستان همچو خلیل ند و،رقیبان نمرود
سر و زر،هیچ ندارند،در این بقعه محل
سودشان جمله زیان ست و-زیانشان همه سود
گر تو خواهی که دم از صحبت ایشان بزنی
خاک راه همه شو،تا که بیابی مقصود
بغض نشسته تو گلوم وقتي نشستي روبروم
من از خودم چرا بگم ميخوام از اون چشا بگم
خيره تو چشم مست تو دست ميدم به دست تو
دل اززمونه مي كنم حرف دلم رو ميزنم:
چه حالتي داره چشات نرگس بيمار چشات
چشم تو خوابم مي كنه مست و خرابم مي كنه
وقتي نشستي روبه من ازعاشقي بگو به من
بزار چشات دل ببره اينجوري باشه بهتره
چشات اگه پس نزنن چشماي سرسپردمو
ميشه فراموش كنم خاطره هاي مردمو
چه حالتي داره چشات نرگس بيمار چشات
چشم تو خوابم مي كنه مست و خرابم مي كنه
پنج وارونه چه معنا دارد؟
خواهر كوچكم از من پرسيد.
من به او خنديدم...
مات و حيرت زده گفت:
روي ديوار و درختان ديدم
بازهم خنديدم گفت:
ديروز خودم ديدم پسر همسايه پنج وارونه به مينو ميداد !
آنقدر خنده برم داشت كه طفلك ترسيد
بغلش كردم وبوسيدم و باخود گفتم:
بعدها وقتي عشق به سراغت آمد بي گمان ميفهمي
پنج وارونه چه معنا دارد....
روي آن شيشه تب دار تورا ها كردم اسم زيباي تورا با نفسم جاكردم
شيشه بدجور دلش ابري و باراني بود شيشه را يكشبه تبديل به دريا كردم
روزها در فكرم وشب خواب ميبينم تورا
خواب شب پوچ است من بيدار ميخواهم تورا
مرغ شب خوابيد و از عشق تو بيدارم هنوز
ديده نابينا شود ومشتاق ديدارم هنوز
حافظ زچشمان قششششنگ تو غزل ساخت
هركس كه تورا ديد به چشمان تو دل باخت
نقاش غزل تا كه به چشمان تو پرداخت
ديوانه شداز طرز نگاهت قلم انداخت
دوستم داشته باش
بادها دل تنگند دست ها بيهوده چشم ها بي رنگند
دوستم داشته باش
شهرها مي لرزند برگ ها مي سوزند يادها مي گندند
بازشو تا پرواز سبز باش از آواز آشتي كن با رنگ عشق بازي با ساز
دوستم داشته باش
سيب ها خشكيده ياس ها پوسيده شير هم ترسيده
دوستم داشته باش
عطرها در راهند دوستت دارم ها آه چه كوتاهند...
دوستت خواهم داشت بيشتر از
باران گرمتر از لبخند داغ چون تابستاندوستت خواهم داشت شادتر خواهم شد ناب تر روشن تر بارور خواهم شد
دوستم داشته باش برگ را باور كن آفتابي تر شو باغ را از بر كن
دوستم داشته باش
عطرها در راهند دوستت دارم ها آه چه كوتاهند...
خواب ديدم در خواب:
آب آبي تر بود روز پرسوز نبود زخم شرم آور بود
خواب ديدم در تو رود ازتب مي سوخت نور گيسو مي بافت باغ چه گل مي دوخت.!!!
دوستم داشته باش
عطرها در راهند دوستت دارم ها آه چه كوتاهند...
تو اي ناياب اي ناب
مرا درياب درياب
منم بي نام بي بام
مرا درياب درياب
مرا درياب مستانه
مرا درياب تا خانه
مراقب باش تا بوسه
مرا درياب بر شانه
مرا درياب من خوبم (
بازم خودمو تحويل گرفتم)هنوزم آب مي كوبم
هنوزم شعر ميريسم
هنوزم باد مي روبم
مرا درياب در سرما
مرا درياب تا فردا
مرا درياب تا رفتن
مرا درياب تا اينجا
مرا درياب تا باور
مرا درياب تا آخر
مرا درياب تا پارو
مرا درياب تا بندر
تو اي ناياب اي ناب
مرا درياب درياب...
